Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

Αυτό είναι το νέο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Γουλανδρή


Μετά από δεκαετίες διαπραγματεύσεων, αναβολών και απογοητεύσεων, στον αριθμό 13 της οδού Ερατοσθένους στο Παγκράτι, μόλις λίγα μέτρα από το Καλλιμάρμαρο, ένα επιβλητικό κτίσμα που ισορροπεί μεταξύ νεοκλασικού και μοντέρνου είναι επιτέλους το σημείο στο οποίο το όνειρο παίρνει σάρκα και οστά. 
Σε μια γειτονιά που μεταμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια λες και προετοιμαζόταν για υψηλές αφίξεις εγκαινιάζεται στις 2 Οκτωβρίου το νέο μουσείο του Ιδρύματος Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή.

 .
Το πορτρέτο του Βασίλη και της Ελίζας Γουλανδρή από τον Γιώργο Ρόρρη.
 
 


 .

 .

 
 Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει 6.000 τόμους από το ευρύ φάσμα των τεχνών.

 


Ένας Θεοτοκόπουλος που αγοράστηκε το 1956, ένας Σεζάν που ακολούθησε, μερικοί Βαν Γκογκ, κάμποσοι Πικάσο, δεκάδες art dealers, δημοπρασίες, εφοπλιστικές επενδύσεις, ρίσκα, άλυτα για χρόνια αινίγματα, εκθέματα που ταξίδεψαν στα πέρατα του κόσμου, καλλιτέχνες που ουδέποτε πάτησαν το πόδι τους στην Αθήνα και προκαλούν ίλιγγο (Γκογκέν, Μπονάρ, Μοντιλιάνι, Πόλοκ, Σαγκάλ, Μονέ, Ντεγκά, Μιρό, Μπρακ). Και στην καρδιά αυτού του ανεπανάληπτου εικαστικού ταξιδιού ένα πολύπαθο μουσείο.




Έτσι, σήμερα μπορούμε να δούμε τον Ροντέν («L'Εternel Printemps») να εκπληρώνει μια βαθιά του επιθυμία και να στέκεται πλάι στον Μονέ («Ο καθεδρικός ναός της Ρουέν το πρωί», ροζ απόχρωση). 
Ο Γκογκέν είναι πλάι στον αγαπημένο του Σεζάν, έργα του οποίου αρνιόταν να πουλήσει μέχρι που σχεδόν δεν είχε να φάει. Ο Τουλούζ Λοτρέκ αναμετριέται με το μοναδικό του πρότυπο, τον Ντεγκά, και την υπέροχη «Μικρή χορεύτρια δεκατεσσάρων ετών» που δεσπόζει στο κέντρο της αίθουσας του πρώτου ορόφου. 
Ο Βαν Γκογκ (με τα τρία συγκλονιστικά λάδια «Η συγκομιδή της ελιάς», «Νεκρή φύση με καφετιέρα» και «Τα Αλυσκάν») επιτέλους συγκατοικεί με τον Γκογκέν («Νεκρή φύση με γκρέιπφρουτ»).



 


Το ζεύγος αγαπούσε βαθιά τους καλλιτέχνες και ήθελε να στηρίζει εκείνους που ένιωθε ότι τολμούν μέσα σε ένα περιβάλλον που τους αμφισβητούσε. Χαρακτηριστική η περίπτωση του Μπουζιάνη, με τον οποίο βρίσκονταν αφού είχε επιστρέψει από τη Γερμανία. Ο Βασίλης, καθώς του είχε μια ιδιαίτερη συμπάθεια, τον καλούσε σε γεύματα, παρότι ήξερε ότι πολλοί από τους συνδαιτυμόνες θα τον περιφρονούσαν». 


Δικαιωματικά, λοιπόν, ο κορυφαίος Έλληνας εξπρεσιονιστής έχει δύο έργα στην αίθουσα να συνομιλούν με τους δύο πίνακες του Χατζηκυριάκου-Γκίκα, τον Παρθένη, τον Τσόκλη, τον Σόρογκα, τον Βασιλείου, τον Φασιανό, το τεράστιο πορτρέτο του Γιώργου Σεφέρη από τον Μακρή
Λίγο μετά, ένας πρώιμος Σάμιος, ένας Δασκαλάκης, απέναντι τα βράχια της Ύδρας από τον Βερούκα, ένας καταρράκτης και καταπράσινα νερά από τη Φιλοπούλου, λίγο πιο μακριά σε περίοπτη θέση δύο έργα του Μόραλη, μία Ύδρα του Τέτση και, φυσικά, ένα επικό πορτρέτο του Βασίλη και της Ελίζας Γουλανδρή από τον Γιώργο Ρόρρη.



.

 


.
Σε περίοπτη θέση δύο έργα του Μόραλη και αριστερά έργο του Γιάννη Γαΐτη 

.

.

.
Στην αίθουσα του δεύτερου ορόφου η μεταπολεμική σύγχρονη τέχνη και τα έργα σε χαρτί μοιάζουν με ταξίδι στο απόλυτο εικαστικό όνειρο 
.
Aριστερά η Ύδρα του Τέτση και δεξιά πίνακας του Δημήτρη Μυταρά. 

 

.

.

.

.

.

.

.






.

.